Metoda Berlitza pozwala na naukę dowolnego języka obcego, poprzez poznawanie nowego materiału z wykorzystaniem już utrwalonego. Podczas lekcji słuchacze porozumiewają się wyłącznie w języku obcym. Poziomy językowe kształtują się następująco: podstawowy (CEF A1 i A 2.1), poziom średnio zaawansowany (CEF A 2.2 i A 2.3), poziom konwersacyjny (CEF B 1.1 i B 1.2), poziom negocjacyjny (CEF B 1.3 i B 2.1) oraz poziom biegły (CEF B 2.2 i CEF C 1-2).
Pierwsze szkoły językowe Berlitza powstały w XIX wieku, po udanym eksperymencie, wymuszonym chorobą samego Berlitza, podczas którego uczniowie, mający do tej pory problemy z przyswojeniem języka francuskiego, zaczęli się nim biegle posługiwać. Sukces był wynikiem pozostawienia przez Berlitza – na czas choroby – szczegółowych instrukcji niejakiemu Nicholasowi Joly, który pod nieobecność nauczyciela prowadził zajęcia z grupą studentów.
Wykorzystanie mimiki, gestów, rysunków i prostych pytań pozwoliło studentom przełamać barierę językową i posługiwać się językiem francuskim z dużo większą swobodą. Na początku XX wieku na terenie Stanów Zjednoczonych funkcjonowało już 8 szkół, posługujących się metodą wynalezioną w tak specyficznej sytuacji.